Bike stories sculpture by Kate Horti

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αντιπαθούν τα μουσεία και τις εκθέσεις σε αυτά. Θεωρούν πως είναι μαυσωλεία και δεν έχουν τίποτα να τους προσφέρουν. Αντίθετα εγώ θεωρώ πως το μουσείο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που σου δίνει μέσα από αδρές γραμμές όλο το παρελθόν (αλλά και το παρόν και ίσως το μέλλον). Κι αυτό γιατί πού αλλού μπορείς να δεις τη δουλειά ανθρώπων που έχουν αφήσει αυτό τον κόσμο, οι οποίοι όταν ζούσαν ασχολήθηκαν με τόση επιτυχία σε διάφορα αντικείμενα και άφησαν έργο αξιοθαύμαστο; Στον κλειστό χώρο του μουσείου βυθίζεσαι σε ένα σπήλαιο αναζήτησης και εκεί στο "σκοτάδι" ανακαλύπτεις μικρά διαμαντάκια... Φεύγεις από το βάρος της καθημερινότητας, μπαίνεις σε έναν άλλο μακρινό κόσμο και αισθάνεσαι πως ταξιδεύεις στο χρόνο... Πριν από χρόνια είχα ακούσει πως σε περίοδο πολέμου οι άνθρωποι επισκέπτονται πολύ συχνά τα μουσεία. Νομίζω πως αυτό και μόνο εξηγεί πόσο ανάγκη έχουμε αυτούς τους χώρους πολιτισμού και μάλιστα σήμερα που με τις νέες τεχνολογίες έχουν ν...

Η Πινακοθήκη Χατζηκυριάκου-Γκίκα ήταν μία ακόμη αποκάλυψη για μένα. Την επισκέφτηκα για πρώτη φορά το 2013 (ήταν μια επίσκεψη οργανωμένη από τη δασκάλα μου στη γλυπτική Ευδοκία Παπουλή). Πραγματικά μου αποκαλύφθηκε ένας ολόκληρος κόσμος μέσα από τα έργα των Ελλήνων καλλιτεχνών όλων των τεχνών. Την ξαναεπισκέφτηκα το Δεκέμβριο του 2014 (οι φωτό είναι από εκείνη τη φορά) και νομίζω πως όσες φορές και αν επισκεφτώ αυτό το μαγευτικό σπίτι δεν θα "χορτάσω" τέχνη. Αν και είναι μέσα στα πόδια μας νομίζω πως πολύ λίγοι την έχουν επισκεφτεί. Ευκαιρία τώρα που ανοίγει ο καιρός για μια περιπλάνηση στα... μονοπάτια της ελληνικής τέχνης. Όχι τίποτε άλλο αλλά βλέποντας ξανά και ξανά όλα αυτά τα ιερά τέρατα μπορείς να επιβεβαιώνεσαι ως πολίτης μιας χώρας με τέτοια καλλιτεχνική -και όχι μόνο- ιστορία που δεν μπορούν να αντέξουν οι ώμοι μας! Αφορά την περίοδο από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Μικρασιατική καταστροφή έως τις παραμονές της Δικτατορίας του 1967. ...