Μια μάνα όσο λίγες...
Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τη μητέρα μου Μαρία Ματαφιά που μας άφησε στις 13/1/26. Η μάνα μου ξεκίνησε μαζί με τον πατέρα μου να έρθει από τη Λευκάδα στην Αθήνα χωρίς ιδιαίτερα προσόντα (πέρα από τις γνώσεις επάνω στη ραπτική). Ήταν η περίοδος της εσωτερικής μετανάστευσης. Στην Αθήνα στη διάρκεια των χρόνων ξεδίπλωσε όλα της τα προτερήματα (ευφυία, εργατικότητα, συνέπεια, ενσυναίσθηση, καλαισθησία, αγάπη για τον πλησίον) με αποτέλεσμα να κατακτήσει στην κυριολεξία όλα όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Με εργατικότητα απαράμιλλη δούλεψε σχεδόν μέχρι τα 75 της χρόνια και άφησε πίσω της έργο που μπορεί να το ζηλέψει ο καθένας μας. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την αισθητική, της άρεσε πάντα το ωραίο και το ποιοτικό και αναζητούσε πάντα το καλύτερο. Με θαυμαστή πνευματική διάνοια ξεπέρασε όλα τα εμπόδια που βρέθηκαν στο δρόμο της. Ο ρόλος της ως μητέρα και σύντροφος ήταν ανάλογος του πουλιού που απλώνει τα φτερά του για να προστατεύσει την οικογένειά του. Παρότι εργαζόταν μπορούσε να συνδυά...
