"Μαρία Ντούμα, ποιήματα και πεζά. Πιάνοντας ένα βιβλίο στα χέρια μου σκέφτομαι, στερεότυπα, πως θα είναι ευχάριστο, καταληπτό και θα εκφράζει τις σκέψεις μου. Αυτό το πόνημα είναι τραχύ, άγριο, απότομο. Σε κατεβάζει από το βάθρο της καθωσπρέπει γραφής. Σε προσγειώνει σε μια σκληρή πραγματικότητα. Η τραχύτητα της επαρχίας, η σκληρότητα των αγέλαστων ανθρώπων, η βία αλλά ταυτόχρονα η άδολη ομορφιά του τοπίου, το αεράκι του κάμπου, τα σύννεφα που τρέχουν για τόπους μακρινούς. Στην αρχή ξενίζεσαι. Λες τι είναι τούτο. Όμως θέλει προσπάθεια για να φύγεις από το φτιασιδωμένο και να πας στο άγριο, το ακατέργαστο, αυτό που έρχεται απευθείας από την πηγή χωρίς να το δουλέψει ο ανθρώπινος νους. Χωρίς να σκεφτεί, είναι καλή αυτή η λέξη ή να βάλω μια πιο κομψή; Να βάλω κόμμα ή τέλεια; Όχι, να μείνει όπως έρχεται χωρίς να αναρωτιέται αν θα αρέσει. Δεν γράφει για να γίνει αρεστή αλλά για να βγάλει έναν πίδακα που θέλει να πετάξει ό,τι έχει συσσωρεύσει ο χρόνος. Αναγνώστη, μην προσπαθήσεις να...
