Bike stories sculpture by Kate Horti

Το νέο βιβλίο της παιδικής μου φίλης, Μαρίας Ντούμα, "Όπως τα φέρνει ο χρόνος", είναι πλέον μια πραγματικότητα. Τα αφηγήματα και οι σκέψεις της γεμίζουν τις σελίδες του. Σίγουρα δεν θέλει να "συναγωνιστεί" μεγάλους συγγραφείς, έχει όμως να μας προσφέρει μια ανεπηρέαστη από τη σκληρότητα της καθημερινότητας ματιά των γεγονότων. Αποτυπώνει τις αναμνήσεις της από τα παιδικά και τα ενήλικα χρόνια της με μια αθωότητα μικρού παιδιού που δείχνει έκπληκτο μπροστά σε ό,τι συμβαίνει γύρω του. Μας βάζει σε μια σφαίρα που δεν έχει να κάνει με το σήμερα και την προσπάθεια επιβίωσης και καταξίωσης. Έχει καταφέρει με έναν ζηλευτό τρόπο να διατηρήσει τα ερεθίσματα που πήρε σε κάποιες άλλες ηλικίες μακριά από τον ανταγωνισμό. Είναι σαν να βλέπεις έναν πίνακα ζωγραφικής του παρελθόντος και να φαντασιώνεσαι πως είσαι εκεί και ζεις τη στιγμή με την αγωνία του πρωτόγνωρου. Κάποια από τα κείμενα (όλα έχουν κάτι να σου πουν!) είναι πραγματικά εξαιρετικά και σε κάνουν να ανασύρεις από ...

"Μαρία Ντούμα, ποιήματα και πεζά. Πιάνοντας ένα βιβλίο στα χέρια μου σκέφτομαι, στερεότυπα, πως θα είναι ευχάριστο, καταληπτό και θα εκφράζει τις σκέψεις μου. Αυτό το πόνημα είναι τραχύ, άγριο, απότομο. Σε κατεβάζει από το βάθρο της καθωσπρέπει γραφής. Σε προσγειώνει σε μια σκληρή πραγματικότητα. Η τραχύτητα της επαρχίας, η σκληρότητα των αγέλαστων ανθρώπων, η βία αλλά ταυτόχρονα η άδολη ομορφιά του τοπίου, το αεράκι του κάμπου, τα σύννεφα που τρέχουν για τόπους μακρινούς. Στην αρχή ξενίζεσαι. Λες τι είναι τούτο. Όμως θέλει προσπάθεια για να φύγεις από το φτιασιδωμένο και να πας στο άγριο, το ακατέργαστο, αυτό που έρχεται απευθείας από την πηγή χωρίς να το δουλέψει ο ανθρώπινος νους. Χωρίς να σκεφτεί, είναι καλή αυτή η λέξη ή να βάλω μια πιο κομψή; Να βάλω κόμμα ή τέλεια; Όχι, να μείνει όπως έρχεται χωρίς να αναρωτιέται αν θα αρέσει. Δεν γράφει για να γίνει αρεστή αλλά για να βγάλει έναν πίδακα που θέλει να πετάξει ό,τι έχει συσσωρεύσει ο χρόνος. Αναγνώστη, μην προσπαθήσεις να...