Μια μάνα όσο λίγες...

Θα ήθελα να πω λίγα λόγια για τη μητέρα μου Μαρία Ματαφιά που μας άφησε στις 13/1/26. 

Η μάνα μου ξεκίνησε μαζί με τον πατέρα μου να έρθει από τη Λευκάδα στην Αθήνα χωρίς ιδιαίτερα προσόντα (πέρα από τις γνώσεις επάνω στη ραπτική). Ήταν η περίοδος της εσωτερικής μετανάστευσης. Στην Αθήνα στη διάρκεια των χρόνων ξεδίπλωσε όλα της τα προτερήματα (ευφυία, εργατικότητα, συνέπεια, ενσυναίσθηση, καλαισθησία, αγάπη για τον πλησίον) με αποτέλεσμα να κατακτήσει στην κυριολεξία όλα όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα. Με εργατικότητα απαράμιλλη δούλεψε σχεδόν μέχρι τα 75 της χρόνια και άφησε πίσω της έργο που μπορεί να το ζηλέψει ο καθένας μας. Ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την αισθητική, της άρεσε πάντα το ωραίο και το ποιοτικό και αναζητούσε πάντα το καλύτερο. Με θαυμαστή πνευματική διάνοια ξεπέρασε όλα τα εμπόδια που βρέθηκαν στο δρόμο της. Ο ρόλος της ως μητέρα και σύντροφος ήταν ανάλογος του πουλιού που απλώνει τα φτερά του για να προστατεύσει την οικογένειά του. Παρότι εργαζόταν μπορούσε να συνδυάζει την οικογενειακή ζωή με μεγάλη μαεστρία ακολουθώντας πάντα έναν αξιακό κώδικα (καταβολή του λευκαδίτικου αξιακού τρόπου διαχείρισης). Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια παραιτήθηκε πνευματικά με αποτέλεσμα να καταλήξει.

Μάνα, υπήρξες αλλά και συνεχίζεις να είσαι ένας φάρος αθόρυβης, εργατικής και ζεστής αγκαλιάς. Ο χρόνος δεν θα μπορέσει να σε πάρει από τη σκέψη μας γιατί είναι τόσα πολλά αυτά που μας προσέφερες που είναι αδύνατο να μην τα βλέπουμε σε κάθε μας βήμα.

Παρότι δεν ήθελα να μας αφήσεις, εσύ επέλεξες τη μεγάλη φυγή. Για μας θα είσαι πάντα εδώ και θα μας συμβουλεύεις!

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει!

Καίτη Ματαφιά Χόρτη